​Η σημερινή ημέρα δεν είναι απλώς μια επέτειος στο ημερολόγιο· είναι μια ανοιχτή πληγή στην εθνική μας συλλογική μνήμη, ένας βαρύς φόρος τιμής στις 353.000 ψυχές που εξοντώθηκαν βίαια, ξεριζώθηκαν από τις πατρικές τους εστίες και θυσιάστηκαν στον βωμό της μισαλλοδοξίας.

 

​Ως Πολιτιστικός Σύλλογος Βεργίνας, ενός τόπου που αναπνέει μέσα από την ιστορία και την ελληνική κληρονομιά, στεκόμαστε σήμερα με δέος και σεβασμό απέναντι στη θυσία του Ποντιακού Ελληνισμού. 107 χρόνια μετά την έναρξη της πιο μαύρης σελίδας για τον ελληνισμό του Πόντου, το αίτημα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και αδιαπραγμάτευτο.

 

​Ο Πόντος δεν ήταν μόνο γεωγραφικός προσδιορισμός· ήταν φως, πολιτισμός, γράμματα, εμπόριο, πίστη και προκοπή. Κι αν προσπάθησαν να σβήσουν αυτό το φως, οι επιζώντες που έφτασαν στην μητέρα Ελλάδα –κουβαλώντας στις αποσκευές τους μόνο τις εικόνες των αγίων τους, τη λύρα τους και τις μνήμες των χαμένων τους προσώπων– κατάφεραν να ριζώσουν ξανά. Μπόλιασαν την ελληνική γη με την εργατικότητα, το πείσμα και την πλούσια παράδοσή τους.

 

​«Η ρωμανία κι αν πέρασεν, ανθεί και φέρει κι άλλο.»

 

​Αυτός ο στίχος, που κλείνει μέσα του όλη την ψυχή του ποντιακού λαού, είναι η δική μας υπόσχεση για το μέλλον. Χρέος δικό μας, των πολιτιστικών συλλόγων, αλλά και κάθε Έλληνα ξεχωριστά, είναι να κρατήσουμε την καντήλα της μνήμης αναμμένη. Να μεταλαμπαδεύσουμε στις επόμενες γενιές την ιστορία, τους χορούς, τα τραγούδια και τα ιδανικά αυτού του περήφανου λαού.

 

​Σήμερα, ανάβουμε ένα κερί στη μνήμη των θυμάτων. Δεν θρηνούμε απλώς· θυμόμαστε, διεκδικούμε και τιμούμε.

 

​Αιωνία τους η μνήμη.